Dat de omgevingen steeds groter worden, kent echter ook een nadeel. Wanneer je nèt voor het einde van een level één klein denkfoutje maakt, moet je weer van voor af aan beginnen. Dit kan soms erg frustrerend werken. Het fantastische, oude Mario-gevoel treedt echter in werking als je - ondanks deze tegenslagen - uiteindelijk tòch de schat weet te openen.

Nadat je dit gevoel zo’n 24 keer hebt gehad (er zijn 24 levels), ben je zo’n 15 tot 25 uur verder (naargelang je puzzelvaardigheden). Dit is voor het hoofdverhaal tegenwoordig helemaal niet weinig, maar toch willen de echter diehards meer. Voor deze doorzetters zijn er een aantal mogelijkheden. Zo kan je de levels opnieuw spelen om zo een hogere high-score te krijgen. Dit is echter helemaal niet leuk, omdat je de oplossingen toch al weet: de breinbrekende puzzels van toen, zijn nu opeens kinderspel.

Gelukkig zijn er ook ècht nieuwe dingen te beleven voor piraat Zack. In elk level zijn namelijk een aantal ‘secret treasures’ verborgen. Via een aantal additionele acties (welke dat zijn, krijgt Zack op cryptische wijze te horen) komen deze tevoorschijn. Verder kun je nog enkele honderden kaartjes verzamelen (zoals eerder al in Super Paper Mario) en is er een vermakelijke ‘Capcom-muziek-minigame’. Dit moet toch genoeg zijn om nog flink wat extra uren zoet te zijn!